Í hefðbundinni hugmynd um loftræstikerfi hafa suðursvæði lengi reitt sig á vatns-kældar einingar til að leysa kælivandamál sumarsins, á meðan mið- og norðursvæði nota aðallega kola-katla til að mæta áskorunum um upphitun vetrarins. Hins vegar, með þróun tímans, eftir níunda áratuginn, komu fram litíumbrómíðeiningar og loft-kældar einingar, sem færðu loftkælingariðnaðinum nýja möguleika. Þegar leið á tíunda áratuginn breyttust hitunaraðferðir smám saman frá hefðbundnum orkugjöfum eins og kolum og olíu yfir í hreina orkugjafa eins og jarðgas og rafmagn. Þrátt fyrir það geta þessir aðra orkugjafar ekki komist hjá loftmengunarvandamálum og flestar eru ó-endurnýjanlegar auðlindir. Hár hitunarkostnaður og rekstur neyðir fólk til að leita hagkvæmari lausna. Það er á móti þessu sem jarðvarmadælur, ný loftræstitækni, komu fram sem miðar að því að leysa tvöföld vandamál orkuskorts og umhverfismengunar.
Þrátt fyrir að notkun jarðvarmadæla í atvinnuskyni sé upprunnin erlendis hefur það tekið miklum framförum í Kína á undanförnum árum. Bandaríkin eru eitt af þeim löndum sem eru með útbreiddustu notkun jarðvarmadæla, en notkunarfjöldi þeirra eykst jafnt og þétt um 10% á ári. Árið 1998 voru jarðvarmadælukerfi 19% af atvinnuhúsnæði í Bandaríkjunum, en talan náði allt að 30% í nýjum byggingum. Ólíkt Bandaríkjunum, nota sum lönd í Mið- og Norður-Evrópu, eins og Svíþjóð, Sviss, Austurríki og Þýskaland, fyrst og fremst grunnar jarðhitaauðlindir, nota jarðvarmadælukerfi með niðurgrafnum spólum (minna en 400 metra djúpt) í jarðvegi neðanjarðar til að styðja við upphitun innanhúss og heitt vatn. Tölfræði sýnir að þessi lönd hafa einnig töluvert af jarðvarmadælum í húshitunarkerfum sínum; til dæmis er Sviss með 96%, Austurríki 38% og Danmörk 27%.
